Kayseri’de Bir Gecede Her Şey Değişti
Bir Fırtına, Bir Korku, Bir Bekleyiş
Bir sabah, Kayseri’nin soğuk havasına uyandım. Rüzgar cama vuran sesiyle uyanmama sebep oldu, belki de uykumun derinliklerinden bana bir şeyler fısıldıyordu. O sabah kahvemi içerken, telefonumdan gelen bir mesaj her şeyi değiştirdi. Üzerine birkaç kez okuduğum o mesaj, içimde büyük bir boşluk bıraktı. “Deprem olacak 18 il hangileri?” yazıyordu. Her şey bir anda anlamsızlaştı.
Kayseri’de yaşıyorum. Burada hayatı hep sakin, düzenli görmüşümdür. Birçok insan gibi ben de o karanlık anları, o korkuları uzak tutmaya çalışırım. Ama işte o mesaj, her şeyin değişebileceğini gösterdi. Çünkü “deprem” sadece bir doğa olayı değil, Kayseri gibi birçok ilde yaşayan insanlar için gerçek bir korku, bir tehditti. 18 il, bir nefes gibi geliyordu. Adeta bir fırtınanın ortasında gibiydim. Kayseri de o illerin içinde miydi, ya da olacaksa nasıl etkilenebilirdim? Bu sorular beynimde çalkalanıyordu.
Kayseri’de O An
Bir akşamüstü, Kayseri’nin o alıştığımız manzarasında her şey farklı görünmeye başladı. Güneş batmak üzereydi, o sıcak sarı ışık şehri aydınlatıyordu. Birkaç dakika önce kaybolan gündüzün huzurunu içimden geçirmek için dışarı çıkmıştım. Ama son birkaç gündür olan olayları düşünmeden edemiyordum. Deprem olursa neler olurdu? Kayseri bu 18 ilin arasında yer alıyor muydu?
Bir yandan bu korkularla uğraşırken, bir yandan da sabahki mesajın verdiği heyecanla karışan bir düşünce vardı: Belki de bu bir uyarıydı, belki de hayatımda yeni bir başlangıca adım atmam için bir fırsattı. İnsanlar bazen tehlikelerin, olayların içinde kaybolur, ama ben kaybolmak yerine bu tehlikeyi anlamak, ona karşı bir şeyler yapmak istedim.
Bir Anda Dönüşen Hayat
Gecenin karanlığında düşüncelerim iç içe geçmişti. Sadece Kayseri mi değil, İstanbul, Adana, Gaziantep, Hatay, Kahramanmaraş, Malatya, Diyarbakır gibi iller de aynı korkuyu yaşıyordu. Her birini düşündüm. O illerdeki insanlar nasıl hissediyordu? Birinin sevdiğiyle, başka birinin ailesiyle, bir başkasının da yalnız yaşadığı bir şehirde, bir deprem beklemek… Ne kadar korkutucu! Düşüncelerim derinleşti. Belki bir gün de Kayseri’de böyle bir şey yaşarsak, herkesin farklı bir şekilde hayatta kalmaya çalışacağını düşündüm. Birçoğunun ne yapacağını bilemeyeceği, paniğin sardığı o anı hayal ettim.
Ama içimde bir umut ışığı da vardı. Belki de korkularımızla yüzleşmek, hazırlıklı olmak ve güçlü kalabilmek için doğru bir zamandı. Hazırlık yapmak, sadece eşyalarla değil, duygusal olarak da hazır olmak demekti. Eğer deprem olacaksa, hayata dair ne kadar güçlü kalabileceğimizin bir sınavıydı bu.
Ve Bir Umut
Kayseri’deki birkaç arkadaşım aradı. “Herkes doğru şekilde hazırlık yapıyor mu?” diye sordular. O an dedim ki, hazırlık sadece bir acil durum çantası yapmak değil, aynı zamanda sevdiklerimize yakın olmak, onlarla daha fazla vakit geçirmekti. Birbirimizi hatırlamak, aramak, yazmak… İnsanlar ne kadar korkar, ne kadar paniğe kapılsa da, umut hala bizdeydi. Hazırlıklı olmak sadece fiziksel değil, duygusal bir hazırlıktı. Kayseri gibi şehirlerde, bu tür şeyleri düşünmemiz gerektiğini artık daha net hissediyordum.
Depremle Yüzleşmek
Gecenin sonunda, Kayseri’nin penceresinden dışarıya bakarken, her şeyin çok farklı olduğunu fark ettim. Belki de kaybettiğimiz her şey, bizi gerçekten kazanmaya itiyordu. O günlerdeki korku ve belirsizlik, bana hayatın kıymetini daha fazla anlatıyordu. Kayseri’nin o sıcak atmosferinde, bazen duygularımızı bir kenara koyarız. Ama o an, hem korkuyla hem de bir umutla bambaşka bir gözle bakıyordum. O 18 il, Kayseri de dahil, hepimizi aynı duyguyla birleştiriyordu. Depremin yaklaşmakta olduğunu hissetmek, bizi bir arada tutuyordu.
Ve bir gün, ne olursa olsun, hepimiz kendimizi hazırladık. Korkularımızla, kaygılarımızla, ama en önemlisi umutlarımızla. 18 il içinde olsak da, hayat devam ediyordu. Hayat ne olursa olsun, bu şehirde, bu insanlarla yaşanıyordu.
Kayseri’nin o sakin gecesinde, son bir kez daha o pencereden dışarıya baktım ve dedim ki: “Her şey olacak, ama biz her zaman hayata devam edeceğiz.”